DUIKCLINIC MILITAIREN

 VERSLAG VAN DE DUIKCLINIC

 Het is 30 oktober 2009, 08:45 uur in de ochtend, een groep auto’s staat voor de hoofdingang van de Oranjekazerne in Schaarsbergen. Het zijn de begeleiders van de duikclinic die onder andere voor in Afghanistan en Bosnië gewond geraakte militairen is georganiseerd. De organisatie van de dag ligt in mijn (Edwin) handen.
We rijden het complex op om te verzamelen bij het gebouw van de Falcon Divers. Dit is de duikvereniging van 11 Luchtmobiele Brigade. Een met helikopters en parachutisten werkende eenheid van de Landmacht. Het is mijn oude eenheid welke vandaag zorgt voor de ondersteuning vanuit Defensie. De Falcon Divers leveren al het materiaal wat nodig is om de duikclinic uit te kunnen voeren en nemen ook een deel van de begeleiding op zich.
Aangekomen bij het gebouw wordt, na een korte kennismaking, begonnen met het overladen van de spullen.
Aansluitend rijden we om 09:30 uur, met vervoer van Defensie, richting Oirschot. In het zwembad van deze kazerne zal de duikclinic worden gegeven.
Duikschool Divers verzorgt, samen met een team van Divemasters, voor de invulling deze dag. Het complete team bestaat deze dag uit: Gary, Wilma, Alex, Ronald, Klaus, Gert-Jan, Henry, Leonieke en Wim. Helaas heeft Wijnand moeten afzeggen. Hij is ziek geworden. Zelf zorg ik voor de foto’s deze dag.

Een uurtje later rijden we de Ruyter van Stevinckkazerne op. We rijden naar het Restaurant en zalencentrum om de ontvangst-/instructieruimte verder in te richten. Hier volgt een verdeling van taken en wordt de begeleidingsgroep opgedeeld. Een deel gaat het zwembad inrichten en de daadwerkelijke begeleiders die het water ingaan blijven om de instructie bij te wonen.

Om 11 uur komen de mensen waar het om gaat en de andere genodigden. Zelfs de commandant van de 13e Gemechaniseerde Brigade, de Generaal Middendorp, heeft zijn agenda omgegooid om bij de clinic te kunnen zijn. Dit wordt door iedereen op prijs gesteld!

Na de koffie neem ik het woord. Ik ga in op het ontstaan van deze dag, het doel ervan en geef aan dat iedereen erg veel zin heeft om met deze doelgroep te gaan duiken.
Om deze dag uit te kunnen voeren zijn maanden aan voorbereiding vooraf gegaan. We hebben 2 keer voorgeoefend in het zwembad van Brummen, we hebben met Femke van Haeften van het Militaire Revalidatie Centrum om tafel gezeten om de fysieke problemen van de mannen en vrouw door te nemen, complete duiksetjes moesten geregeld worden, lucht om te flessen te vullen etc.
Na mijn woorden geef ik het woord aan de Generaal Middendorp. Hij geeft aan bijzonder blij te zijn met dit initiatief en hoopt dat het een vervolg zal krijgen.

Nu is het de beurt aan Wilma. Zij zal de instructie verzorgen. Op een rustige een duidelijk manier geeft Wilma tekst en uitleg over duiken. Ze begint in het verleden van het duiken, neemt de tekens door die we onderwater gebruiken en bespreekt de uitrusting waar we mee duiken. Daarnaast ligt ze op een duidelijke manier de oefeningen toe die we onderwater gaan uitvoeren en hoe alles werkt.

Door zorg van Gary wordt meer ingegaan op het duiken met een beperking. Hij zorgt er voor dat alle begeleiders dezelfde taal spreken en iedereen doet wat ze moeten doen. Omdat alles bij PADI uniform geregeld is, is dit geen probleem. Gary Loopt alles nog een laatste keer door en dan moet het goed zijn.

De rest van de groep is inmiddels naar het zwembad gegaan om daar alles voor te bereiden. Stoelen klaarzetten, de Subview installeren, setjes opbouwen en klaarleggen, EHBO uitrusting controleren, AED controleren etc.

Om 12:15 uur staat de lunch gepland, iedereen verzamelt zich weer in de ontvangst-/instructieruimte, alle voorbereidingen zijn getroffen en we zijn er klaar voor.
Direct na de lunch worden de duikers in groepen ingedeeld en is er tijd kennis te maken met de begeleiders. Aansluitend gaan we met z’n allen naar het zwembad. Nu begint het echte werk!

Zoals in de briefing is afgesproken gaan de niet duikers op de stoelen aan de andere kant van het bad zitten. De eerste groep van 3 duikers gaat zich in de setjes hijsen en luistert aandachtig naar de begeleiders. Bij sommige is de spanning toch wel een beetje van het gezicht af te lezen. Het is toch best een stap om met vreemden het water in te gaan als je een lichamelijke beperking hebt. Ze missen 2 benen, 1 been, een arm, hebben complexe beenbreuken waardoor ze niet in staat zijn goed te lopen, kunnen niet goed praten omdat hun stemband door een granaatscherf kapot is geslagen, etc. Zo’n groep bij elkaar zien zet je weer even met beide benen op de grond! Dat zeg ik…………..

Iedereen zit klaar op de kant en laat zich op het teken van de begeleider in het water vallen. Het feest kan nu echt beginnen. Het is voor iedereen even zoeken naar evenwicht, opletten wat de begeleider aangeeft en wennen aan het door de mond ademhalen. Maar al snel voelen de meesten zich als een vis in het water.
De volgende groepen volgen hetzelfde programma. Onderwater even wennen aan het ademen, bril klaren als ze dat zelf willen en dan rustig zweven door het water. Een indrukwekkend gezicht.

Wat er door mij heen ging op dat moment? Ik denk hetzelfde als bij de rest. TROTS. Trots op wat wij hier nu doen voor mensen die een hoge prijs hebben betaald om anderen, zo goed als het gaat, in vrede te laten leven. Alle begeleiders genieten van deze kans en zijn net zo enthousiast als de duikers.
Als de gewonde militairen en de genodigden voor de eerste keer gedoken hebben kan iedereen die wil nog een keer. Al snel ligt het water vol met waterratten. Een aantal is niet uit het water te krijgen. Ze genieten van de gewichtloosheid, vergeten even hun beperking en zijn steeds vrijer onderwater. Geweldig om te zien.

De Generaal Middendorp komt ook nog een keer langs. Hij heeft zijn afspraken voor de middag laten verzetten om bij de clinic te kunnen zijn. Hij heeft zijn zwembroek bij zich en wil ook het water in. Aan Henry de eer om hem te mogen begeleiden. Vol zelfvertrouwen gaat de Generaal met Henry onder en ook dat loopt soepel.
Henry vindt het zo leuk dat ik daagse na de clinic, via de mail, bestookt wordt met informatie over hem. Hij heeft er een vriend bij denk ik. Maar leuk is het wel, een Generaal ontmoet je ook niet iedere dag!

Aan alle leuke dingen komt veel te snel een eind. Zo ook aan deze dag. Nadat alles is opgeruimd, de bussen weer zijn ingeladen wordt er nog een laatste keer iets gezegd.
Kort en goed komt het er op neer dat iedereen een erg goed gevoel heeft bij deze dag. Iedereen is enthousiast.

Redelijk moe maar voldaan rijden we terug richting Schaarsbergen. Daar waar het vanmorgen allemaal begon. We gaan de dag afsluiten met een etentje en rond 22:00 uur rijdt iedereen naar huis. Een geslaagde dag is nu echt ten einde.

Zelf kan ik slecht slapen die nacht. Nog helemaal met het gevoel in deze dag. Het is moeilijk onder woorden te brengen. Wij hebben collegae van mij mogen begeleiden. Mannen en vrouwen die nu beperkt zijn, maar beschikken over erg veel wilskracht om er weer wat van te maken. Ik denk uniek!

Ik heb het al diverse keren gezegd maar zet het nu zwart op wit…

Begeleiders BEDANKT.

Om deze dag mogelijk te maken deden de volgende instanties mee:

Duikschool Divers
Duikvereniging CETACEA
Duikvereniging Falcon Divers, 11 Luchtmobiele Brigade, Koninklijke Landmacht
Duikteam Zwaardvis, de Ruyter van Stevinckkazerne, Koninklijke Landmacht
11 Bevoorradingscompagnie, 11 Luchtmobiele Brigade, Koninklijke Landmacht
Militair Revalidatiecentrum “Aardenburg”
PARESTO, Defensie cateringbedrijf
Lokaal Facilitaire Dienst Oirschot

Tot aan de waterkant.

Edwin de Wolf

« terug naar overzicht